Forsmíðaðar beint niðurgrafnar einangraðar rör eru samsettar úr þremur lögum: vinnandi stálpípa, pólýúretan einangrunarlag og ytra hlífðarpípa úr pólýetýleni með miklum {{0}þéttleika. Þegar farið er frá verksmiðjunni verða einangrunarlagið og ytri hlífðarpípan í báðum endum pípunnar styttri en stálpípan, sem myndar hluta af óvarnum vinnustálpípu, það er frátekinn hluti við pípuendana. Staðallinn krefst þess að pláss sem er ekki minna en 150 mm±10 mm eigi að vera frátekið við enda einangrunarrörsins til plástrabyggingar. Þessi stærð er í beinu sambandi við -suðu á staðnum, framleiðslu plástra og gæði vatnsþéttingar á samskeytum.
Megintilgangur þess að taka frá 150 mm er að útvega vinnurými fyrir -suðu á staðnum. Eftir að einangruðu rörin hafa verið flutt á byggingarsvæðið þarf að stilla saman endum tveggja aðliggjandi röra og -stoðsoða. Suðuaðgerðir fela í sér notkun suðubyssu, skávinnslu og suðusaumsmyndun. Ef endinn á stálpípunni er hulinn af einangrunarlaginu verður ekkert vinnurými fyrir suðubúnaðinn og ekki er hægt að tryggja gæði suðusaumsins. Áskilin lengd 150 mm tryggir að hægt sé að soða suðusamskeytin að fullu og uppfyllir kröfur um gallagreiningu.
Frátekinn hluti þjónar einnig sem plástur. Eftir að pípusuðu er lokið þarf að endurgera einangrunarlagið við samskeytin, þar með talið uppsetningu á ytri hlífðarpípu eða hitaslípibandi, á-stað hella á pólýúretanfroðu o.s.frv., sem allt þarf að klára við enda rörsins. Ef frátekin lengd er ófullnægjandi og aðgerðarýmið er takmarkað mun þéttingargæði og hitaeinangrunaráhrif plástrasamskeytisins hafa áhrif. Þetta er líka ástæðan fyrir því að staðallinn takmarkar frátekna lengd við 150 mm±10 mm - styttri lengd mun valda óþægindum í smíði og lengri lengd mun auka efniskostnað. 150 mm er sanngjarnt gildi sem er sannreynt af verkfræðivenjum.
Uppsetning vatnsheldra húfa byggir einnig á samvinnu frátekinna hluta. Staðallinn kveður á um að endaflöt einangraðrar pípu með hitastig fyrir flutningsmiðil sem fer ekki yfir 80 gráður skuli vera með geislunar-krosstengdu pólýetýlenhita-skreppa vatnsheldu loki. Skörunarlengdin á milli vatnsheldu hettunnar, -tæringarlagsins og hlífðarlagsins ætti ekki að vera minni en 50 mm. Ef endi stálpípunnar er of stuttur getur vatnshelda hettan ekki myndað nægilega skörunarlengd við ytri hlífðarrörið; ekki er hægt að tryggja þéttingaráhrifin og hættan á að vatn komist inn í rörenda eykst.
Mismunandi pípuþvermál hafa aðeins mismunandi kröfur um frátekna lengd. Hefðbundin venja er að skilja eftir suðuvarahluta frá 150 mm til 250 mm á báðum endum stálpípunnar og munurinn á fráteknum lengdum á báðum endum ætti ekki að vera meiri en 40 mm. Sumir staðlar kveða á um að ef nafnþvermál vinnustálpípunnar er meira en eða jafnt og DN200, ætti að skilja eftir 200 mm frátekinn hluta fyrir suðu án einangrunarlags í báðum endum; ef nafnþvermál er minna en DN200, ætti að skilja eftir 150 mm. Sérstakir-laga hlutar eins og olnbogar og teigar hafa oft lengri fráteknar lengdir vegna flókinna plástra. Gildið 150 mm er ekki handahófskennd regla, heldur verkfræðilegt reynslugildi sem byggir á alhliða suðuvinnusvæðinu, viðgerðarhæfni byggingarframkvæmda og kröfum um þéttingu vatnsheldrar hettu. Þessi stærð hefur verið felld inn í fjölda innlendra og iðnaðarstaðla og hefur orðið ein af helstu tæknilegu breytunum í framleiðslu á forsmíðaðar beint grafnar einangraðar rör.